ခ်ယ္ရီျမိဳ႕ေရ....ခြဲခြာခဲ့ရတဲ့ႏွစ္ကာလေတြၾကာျမင့္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့မေန႔တစ္ေန႔ကလုိ ပါပဲ...ငါ့ရဲ႕ေရ႐ွည္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအတြက္...အရာအားလံုးကိုေက်ာခိုင္းခဲ့ေပမယ့္...ကိုယ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာေတာ့ခ်ယ္ရီပန္းေတြအဆုတ္လိုက္...အဆုတ္လိုက္ေ၀ေနခဲ့တာပါ...ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕လြန္းတဲ့သဘာတရားေတြကိုတိုးတက္ခ်မ္းသာမႈေတြနဲ႔
အေရာင္ေျပာင္းထားတဲ့ဒီလိုေနရာမ်ဳိးမွာတစ္ဒဂၤေလးမွမေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ့ရပါဘူး။တစ္ကယ္ကိုယ္႐ွင္သန္ခဲ့တဲ့ဘ၀က...အဲဒီလိုအတုအေယာင္ေတြမွမဟုတ္ခဲ့ပဲကြယ္...။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွင္းမိုးေတြေစြတဲ့ ခုလိုရာသီမ်ဳိးမွာဆိုရင္...ပိုလို႔လြမ္းဆြတ္မိခဲ့တယ္...။ခ်စ္တဲ့ေဆာင္းရယ္...ရာသီေတြတစ္ပတ္ျပီးတစ္ပတ္လည္တိုင္း ပိန္းပိတ္ေအာင္ႏွင္းေတြေ၀ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ မင္းရဲ႕အေငြ႕အသက္ေလးေတြနဲ႔လဲ
ေ၀းခဲ့တာၾကာပါျပီ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကိုယ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ အလြမ္းဆိုတဲ့ႏွင္းေတြ ထာ၀ရေ၀ေနခဲ့တာပါ...
ခ်ယ္ရီျမိဳ႕ေရ...ဘယ္အရာေတြဘယ္ေလာက္ပင္ေျပာင္းလဲခဲ့ေပမယ့္...မေျပာင္းလဲေသးတဲ့ငါ့ႏွလံုးသားထဲကလွ်ဳိ႕၀ွက္ျခင္းေတြလဲ မင္းပဲသိခဲ့တာပါ...။ေတာင္ပတ္လည္၀န္းရံကာဆီးေနတဲ့....မက္မန္းေတြလႈိင္လႈိင္ေပါတဲ့....ငါခ်စ္တဲ့ ခ်ယ္ရီေျမ.....တစ္ေန႔ေန႔မွာမင္းဆီကိုေရာက္ေအာင္လွမ္းခဲ့မယ္ေနာ္...ဥေပကၡာျပဳႏိုင္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကိုရင္ထဲမွာတမ္းတရင္း...ေပါ့။ဘယ္သူမွမျမင္ႏိုင္တဲ့ရင္ထဲကအလြမ္းေတြ...ႏွစ္ေပါင္းမ်ားသိမ္းဆည္းထားခဲ့ရတဲ့...ငါ့ရင္ထဲကငို႐ႈိက္သံေတြကိုလြတ္လပ္စြာ...ဖြင့္ဟရင္းေပါ့။လြမ္းစရာ့ခ်ယ္ရီေျမရယ္...ငါ့အလြမ္းေတြကိုႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္တဲ့.....ရင္ခြင္ဟာမင္းပဲ႐ိွလို႔ပါ။
ငါ့ရဲ႕မ်က္ရည္စေတြ...ျမင္ရတဲ့အခါ...စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔လား...ခ်ယ္ရီရယ္...
ငါရဲ႕ဟန္ေဆာင္ျမိဳသိပ္ခဲ့ရျခင္းေန႔ရက္ေတြ...မေရမတြက္ႏုိင္ေတာ့လို႔ပါ...။
ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းေမာဖြယ္ေကာင္းလွတဲ့...ေမာခ်ယ္ရီေရ...
မင္းကိုစတင္ေက်ာခိုင္းခဲ့တဲ့ရက္စြဲေလးကစျပီး.......အစြဲအလမ္းၾကီးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ထဲမွာ
နာလံမထူႏိုင္ေအာင္လြမ္းေမာရင္း....ေလာကဓံအခ်ဳိးအေကြ႔ေတြကိုဘယ္လိုရင္ဆိုင္ခဲ့ရသလဲဆိုတာ.....။
0 comments:
Post a Comment