ႏွလံုးသားျဖင့္ေရးခဲ့သည္.....

(က်မလူ႕ေလာကထဲ၌သိတက္စအ႐ြယ္.....)

ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုးကလဲျပာလြင္ေနလိုက္တာ...

ေငြႏွင္းျမဴတိမ္တို႔ကလဲ...ေအးျမစြာလႊမ္းျခံဳလို႔...

က်မတို႔ျခံေဘးပတ္ပတ္လည္ကသဇင္ျဖဴျဖဴေတြကလဲ

သင္းထံုေမႊးပ်ံ႕ေနလိုက္တာ....အဲဒီအခ်ိန္မွာ...

တစ္ေတာက္ေတာက္ေျပးလႊားေနတဲ့

သူ႔ေျမးမေလးကို...ဖိုးဖိုးနဲ႔ဖြားဖြားက တစ္လွည့္စီထိမ္းေက်ာင္းရင္းေပါ့

ထမင္းေလးတစ္ဇြန္း၀င္ေစဖို႔ ေခ်ာ့ျမွဴရတာလဲအခါခါ...

သူ႔တို႔ခမ်ာမေမာႏိုင္႐ွာခဲ့ဘူး။

ေဖေဖ၊ေမေမတို႔ေမတၱာေတြထပ္ေလာင္း အၾကင္နာေမာတၱာေတြေပါင္းလိုက္တဲ့အခါ...

အို...ကမၻာေလာကၾကီးရယ္.........

ဘ၀ဟာေပ်ာ္႐ႊင္ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြအျပည့္နဲ႔ပါလား။

(က်မလူလားေျမာက္တဲ့အ႐ြယ္...)

ပထမႏွစ္စာေမးပြဲေျဖျပီးလို႔ျပန္လာခဲ့တယ္

ေကာင္းကင္ၾကီးကလဲမႈန္မိႈင္းေနလုိက္တာ

ေငြႏွင္းမႈန္တို႔ကလည္းပိန္းပိတ္ေအာင္လႊမ္းျခဳံေနလိုက္တာ

သဇင္ျဖဴပန္းျခံဳၾကီးကလဲလြမ္းေမာဖြယ္ေကာင္းေအာင္သင္းထံုေနလိုက္တာ

အဲဒီအခ်ိန္မွာေပါ့..က်မခ်စ္တဲ့ဖိုးဖိုးကလဲသူခ်စ္တဲ့မိသားစုကို

အျပီးတိုင္ထားရစ္ခဲ့တယ္။

သူအခ်စ္ဆံုးေျမးမေလးကိုေတာင္ႏႈတ္ဆက္ခြင့္မရလိုက္႐ွာဘူး.....။

သူခ်စ္တဲ့ေက်းရြာေလးကိုလည္းစိတ္ခ်စြာထားရစ္ခဲ့တယ္...။

ရပ္႐ြာကကိစၥအ၀၀ကိုတာ၀န္ယူေျဖ႐ွင္းေပးရန္လိုအပ္သည့္အခါတိုင္း

တစ္ႏွစ္တစ္ခါက်င္းပျမဲျဖစ္တဲ့ဒကၡိဏသာခါဗုဒၶပူဇနိယပြဲေတာ္ၾကီးနီးတိုင္း

တန္ခူးလသၾကၤန္ေရာက္လွ်င္အသံမစဲမဟာပဌါန္း႐ြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲၾကီးနီးတိုင္း

ဖိုးဖိုးကိုလြမ္းဆြတ္တမ္းတေနၾကရေတာ့မည္...။

အသက္အ႐ြယ္အိုမင္းလာသည္ႏွင့္အမွ်

ေငးငိုင္ေတြးေတာမေနတက္ပဲဘုရားစာေလးကိုအျမဲ႐ြတ္ဖတ္ေနတက္သည့္

ဖြားဖြားကိုက်မသိပ္ခ်စ္ပါသည္...။ဖြားဖြားႏွင့္ခြဲခြာရမွာကိုလည္းသိပ္ေၾကာက္ခဲ့ပါသည္။

တစ္ခါတစ္ရံမွာဖြားဖြားရဲ႕႐ႈံ႕တြတြ...လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကိုေဖးကူရင္း

ဖြားဖြားက်မလက္ကိုအားကိုးတစ္ၾကီးဆုတ္ကိုင္ထားလွ်င္

က်မတိတ္တိတ္ေလးမ်က္ရည္က်မိပါသည္...။

အို...ကမၻာေလာကၾကီးရယ္...

ခုေတာ့လဲေလာကၾကီးမွာ၀မ္းနည္းစရာေတြအျပည့္နဲ႔ပါလား။

(က်မေနာက္ဆံုးႏွစ္တစ္၀က္ျပီးခ်ိန္...)

လာၾကိဳေနၾကေဖေဖနဲ႔ေမေမကက်မကို လာမၾကိဳႏိုင္ၾကဘူး

ဖြားဖြားရဲ႕ေနာက္ဆံုးခြဲခြာျခင္းအခ်ိန္ဆိုတာအိမ္ေရာက္မွသိခဲ့ရတယ္

တစ္ခ်ိန္ကေရာက္မွာေၾကာက္ခဲ့ေန႔ရက္ကိုတစ္ကယ္ပဲရင္ဆိုင္ခဲ့ရေပျပီ။

ရင္ထဲမွာဘယ္လိုေျဖသိမ့္ရပါ့မလဲဆိုတာကို...

အဲဒီအခ်ိန္က က်မေတြးေတာင္မေတြးတက္ခဲ့ဘူး

ခါတိုင္းက်မ၀ယ္လာေနက်

ဖြားဖြားၾကိဳက္တက္တဲ့ စပစ္သီးျခင္းေတာင္းေလးကိုလက္မွာကိုင္ရင္း

ဖြားဖြားနဲ႔က်မတို႔ေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္အိပ္တဲ့ကုတင္ေလးထက္မွာ

က်မေလ...သဲသဲထန္ထန္ငိုေၾကြးခဲ့မိတယ္.....။

က်မျပန္လာမဲ့ေန႔ေတြကိုသူ႔ရဲ႕ရိွစုမဲ့စုမွတ္ဥာဏ္ေလးနဲ႔

ေစာင့္စားခဲ့တဲ့ေန႔ရက္ေတြကိုဖြားဖြားျငီးေငြ႔သြားတာလား

မနက္မိုးလင္းလို႔သနပ္ခါးညက္ညက္ေလးလိမ္းျပီးတိုင္း

ဘုရားကိုေရခ်မ္းကပ္ျခင္း၊ဆြမ္းေတာ္တင္ျခင္း

သဇငိပန္းလွလွေလးေတြကိုကိုယ္တိုင္စိတ္တိုင္းက်တင္ျခင္း

သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေလာင္းျခင္းစတဲ့သူ႔ရဲ႕ေ၀ယာ၀စၥေလးေတြကို

အျမဲ၀တၱရားမပ်က္လုပ္တက္တဲ့ဖြားဖြား၊

႐ြာက၁ႏွစ္၁ၾကိမ္က်င္းပျပဳလုပ္တဲ့တရားစခန္းပြဲၾကီးျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္

ဦးေဆာင္ၾကိဳးပမ္းခဲ့ေသာဖြားဖြား.....

ခုလိုစိတ္သြားတိုင္းကိုယ္မပါေတာ့တဲ႔ဘ၀ၾကီးကို

ျငီးေငြ႔သြားခဲ့တာလား...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္က်မတို႔မိသားစုေလးကိုေတာ့

အျပီးတိုင္ႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့သည္မွာ၆ႏွစ္တိုင္တိုင္႐ွိခဲ့ေပျပီ...။

(က်မလူ႔ေလာကရဲ႕အေၾကာင္းကိုနားလည္ႏိုင္ေသာအ႐ြယ္...)

ဖိုးဖိုးနဲ႔ဖြားဖြားတို႔ေခါင္းခ်ခဲ့ေသာက်မ၏ေမြးရပ္ေျမေလးမွခြဲခြာလာခဲ့သည္မွာလဲ

အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီျဖစ္သည္...။က်မတို႔မိသားစုသည္ အဖိုးအဖြားေတြမရိွေတာ့တဲ့ေနာက္

မိသားစုစီးပြားေရးႏွင့္က်မ၏ေ႐ွ့ေရးအတြက္ ေမြးရပ္ေျမကိုအျပီးတိုင္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၾကရသည္...။

က်မေမေမနဲ႔ဖုန္းေျပာသည့္အခါတိုင္း .....

'ေမေမ...ဒီတစ္ေခါက္သမီးျမန္မာျပည္ျပန္လာရင္ငယ္ငယ္က

သမီးတို႔အိမ္ေလးမွာခဏေလာက္ျပန္ေနခ်င္တယ္'ဟု...ေမ့ေမ့ကိုအျမဲပူဆာျဖစ္ပါသည္။

ရင္ထဲမွာငယ္ငယ္ကအိမ္ေလးကိုျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႔....ၾကက္သီးေမႊးညွင္းေလးမ်ားပင္ထကာ

စိတ္လႈပ္႐ွားစြာခံစားမိသည္...။က်မတို႔အိမ္ကိုျပန္တဲ့အခါ.....

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့...............

ျပာလြင္ေသာေကာင္းကင္ၾကီးကလဲအသက္မဲ့စြာ...

ဆီးၾကိဳေန႐ွာေပလိမ့္မည္...။

ဆီးႏွင္းျမဴတိမ္တို႔ကလဲလြမ္းေမာစြာေ၀ျမဲေ၀ေနေပဦးမည္။

႐ြာထိပ္ကစမ္းေခ်ာင္းေလးသည္လည္း

တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာစီးဆင္းေနေပလိမ့္မည္...။

က်န္ရစ္ခဲ့ေသာဘိုးဘြားပိုင္ျခံေလးသည္လည္း၀မ္းနည္းအားငယ္ေနေပလိမ့္မည္....။

ဘယ္လိုပဲဲျဖစ္ျဖစ္႐ြာနဲ႔မလွမ္းမကမ္းထေနာင္းပင္ၾကီးေအာက္က

အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလးႏွစ္ခုကေတာ့က်မရဲ႕

လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြအတြက္...ေႏြးေထြးစြာႏွစ္သိမ့္ေပးႏုိင္လိမ့္မည္ဟုယံုၾကည္မိပါသည္...။

(က်မခ်စ္ေသာဖိုးဖိုးဦးသာဦးႏွင့္ဖြားဖြားသန္းတို႔အား တမ္းတလြမ္းဆြတ္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္

ဤစာကိုေရးသားတင္ျပပါသည္။)

စာဖတ္သူအားလံုးမွ်ေ၀ခံစားေပးႏိုင္ၾကပါေစဆႏၵျပဳရင္း.......

ေနျခည္ႏုႏု